Ja ja, eindelijk weer een nieuw bericht op Wagenvoort’s Wondere Wereld. Dan wel direct eentje die de naam van dit blog echt eer aandoet. Mirjam en ik zijn in verwachting!! Bij gesprek aan een definitieve naam is de werktitel van de kleine vooralsnog “Uk” (spreek uit: “uk”).

Uk zit inmiddels al bijna 23 weken veilig opgesloten in de buik van Mirjam. Dat de kleine dit niet altijd even prettig vindt laat ‘ie duidelijk merken.

De schoppen en elleboogstoten zijn niet van de lucht. Maar ja, ukje moet toch even nog even geduld hebben. Blijf nog maar een maandje of vier zitten. Dan kun jij nog lekker groeien en hebben wij de tijd om alles in gereedheid te brengen.

De echo’s laten in de tussentijd alleen maar goede dingen zien. Daar zijn we erg gelukkig mee en dankbaar voor, want bij de onderzoeken wordt wel meteen duidelijk dat zo’n klein nieuw mensje echt een klein wondertje is.

Gelukkig ziet alles er dus goed uit. Rechts een eerste snapshot van Uk (20 weken oud). Het is een close-up van het hoofdje. Ik zeg dat er maar eventjes bij, want ik was diegene die -ahem- bij de eerste echo dacht dat de baby het ‘zwarte’ was. Later merkte Mirjam subtiel op dat het ‘witte’ op de echo de baby was… FAIL!

Afgelopen zaterdag waren Mirjam en ik precies 1 jaar getrouwd. Op zaterdag zijn we naar ons favoriete filmheld (Sid de luiaard uit filmreeks Ice Age) geweest. Ook het derde deel van de Ice Age serie is weer lachen geblazen.

Ice Age is de enige filmserie die ik liever Nederlands gesproken dan met Nederlands ondertiteling kijk. Met name Carlo Boszhard is geniaal in de rol van Sid. Zoals hij zelf zegt: “Ik slis en ben zwaar irritant“. Aanrader als je van droge humor houdt.

Zondag hebben we op de fiets doorgebracht. Toerclub DTC uit Driebergen had weer een leuke rit voor ons uitgepijld. Ze noemen het de ‘Hel van de Heuvelrug’. We gingen voor de 135 km variant.

Ik vroeg me af waarom DTC deze tocht het predikaat ‘hel’ had meegegeven, maar toen we zondag de gordijnen opentrokken wist ik het. We hebben ruim 5 uur in de stromende regen gereden. Ach ja, ook een manier om de eerste viering van de trouwdag samen door te brengen!

Vanochtend kwam het nieuws dat BMW heeft besloten uit de Formule 1 te stappen. De tegenvallende resultaten speelden geen rol volgens BMW. Nee, BMW heeft haar strategie veranderd en richt haar pijlen nu op duurzaamheid en milieuvriendelijkheid (als dat zo is, waarom is er dan nog geen hybride of elektrische BMW?).

Los van het feit dat ik vind dat BMW helemaal geen ‘groen’ automerk zou moeten zijn, getuigt deze beslissing vooral van het missen van een ruggengraat in de BMW top. In 2005 nam BMW de beslissing om het raceteam van Sauber over te nemen. Toen sprak BMW over de stap als een ‘long-term commitment to Formula One racing” en dat de Formule 1 ‘the right platform for demonstrating our competence as a car manufacturer‘ voor BMW is.

Na één tegenvallend seizoen (na een aantal goede jaren verloopt het seizoen 2009 zeer teleurstellend voor de vrienden uit Beieren) trekt BMW de stekker uit het team. Dit is precies de reden waarom autofabrikanten nooit de macht moeten krijgen in de Formule 1. Als de verkopen even tegenzitten of als er een nieuwe topman aan de macht komt, loopt het project direct risico. Dat is geen solide basis voor een Formule 1. Het runnen van zo’n team is geen ‘project’, het moet je enige doel zijn!

Spyker
In Nederland hebben we ook zo’n ‘project’ gehad… Spyker Formula 1 Team. Iedereen kent het beeld nog van de Nederlandse coureur Christijan Albers die met een afgescheurde benzineslang zijn Spyker in het gras parkeerde. Fantastisch. Het was het laatste wapenfeit van Albers in de F1 (hij werd ontslagen) en nog voor het einde van het jaar werd ook het team opgeheven in verband met financiële missers.

Voor wie het nog niet wist, ik ben een groot tegenstander van de FOTA, de organisatie van autofabrikanten die van plan waren een eigen racekampioenschap op te richten omdat ze vonden dat ze in de F1 te weinig in te brengen hebben. Honda verliet vorig jaar al het strijdtoneel. BMW volgt nu en ook bij Toyota lopen de spanningen op. Lekker betrouwbaar die FOTA - als de toekomst F1 afhankelijk is van de grillen van de marketingafdeling van de autofabrikanten, dan hoeven we daar niet zoveel vertrouwen in te hebben.

Lang leve de privé teams!
Autofabrikanten zitten in de F1 voor andere doelstellingen (meer auto’s verkopen). Dat is geen toekomstvaste basis. Daarom zijn privéteams als Williams en in mindere mate Mclaren zo belangrijk voor de Formule 1. Williams bestaat alleen voor het racen. Het is echt een raceteam in hart en nieren. Die stappen er niet uit als het even tegen zit. Doordat ze geen steun hebben van een autofabrikant hebben ze het financieel niet gemakkelijk. Maar, zij maken de Formule 1.

Gelukkig komen er volgend jaar drie nieuwe privéteams bij.

Oftewel: go, privéteams! Enne, laat de FIA en de ouwe bok Bernie Ecclestone maar lekker de baas zijn en blijven in de F1. Die hebben tenminste een langetermijn visie en dat heeft deze sport nodig.

Afgelopen zaterdag zijn Mirjam en ik naar The Eagles in het Gelredome in Arnhem geweest. Naast een mooie gelegenheid om The Eagles toch een keer live te zien en horen spelen, betekende dit ook een terugkeer naar de stad waar we vijf jaar hebben gewoond.

Het publiek was erg gevarieerd. De band bestaat al sinds 1971 en het was dan ook niet verrassend om redelijk veel ouder publiek aan te treffen. Het succes van hun laatste album Long Road Out Of Eden (uit 2007) en de bekendheid die ze nog steeds hebben sinds hun comeback met Hell Freezes Over (uit 1994) zorgt echter ook voor een aardige schare jongere fans.

De live versie van Hotel California vind ik nog steeds één van de allermooiste nummers ooit gemaakt. Gelukkig speelden ze ook dat nummer afgelopen zaterdag en ze deden het per-fect. Het ziet er zo gemakkelijk uit als zij het spelen - het is zo goed dat het lijkt alsof ze playbacken.

Alles lijkt in het teken te staan van perfectie. De belichting, het materiaal en ook de uitvoering van de nummers. Wat ik dan alleen niet snap, is waarom ze zo’n concert in een stadion als het Gelredome uitvoeren. De akoustiek van het Gelredome is totaal ongeschikt voor dit soort muziek. Hoe perfect ze ook speelden, de echo’s van het stadion had een grote invloed op de kwaliteit van het eindresultaat. Niet heel erg onverwacht, wel jammer.

Maar toch - het was erg gaaf om deze inmiddels toch wel oudere mannen een keer live aan het werk te hebben gezien!

In december 2008 heb ik de knoop doorgehakt en mij opgegeven voor La Marmotte 2009. Het uitrijden van deze monsterfietstocht was altijd al een droom van mij. Op 4 juli 2009 was het dan zover: de grote dag. Ik heb mijn eerste Marmotte gereden – en uitgereden. Dat klinkt allemaal als uitvoering volgens plan, maar ik was al blij dat ik aan de start kon staan. Een verslag.

Voorbereiding
Mijn doelstelling in december voor de Marmotte was uitrijden. Ik mikte op een totale voorbereiding van 3.500 km; dat moest voldoende zijn, zeker gezien de inzet van mijn nieuwe fietstrainer waarmee ik de Alpencols op mijn eigen zolder kon trainen.

Tot mei liep de voorbereiding eigenlijk best goed. De totaalteller stond al boven de 2.000 km met een flinke dosis klimkilometers op de Tacx Fortius. Verschillende duurritten van 160+ kilometer lieten zien dat het ook met het uithoudingsvermogen wel goed zat. Midden mei ging er ineens een streep door de voorbereiding. Tijdens de laatste klimtraining voordat we op vakantie zouden gaan hoorde -en voelde!- ik een harde ‘knap’ aan de buitenkant van mijn linkerknie.

Ik bleef last houden van de knie. Na drie weken weer voorzichtig geprobeerd te fietsen, maar ik kreeg wederom direct een enorme pijnscheut. Op dat moment gekozen voor volledige rust en pas na aankomst kijken hoe het zou gaan. Zes weken lang (van midden mei tot eind juni) geen meter gefietst, terwijl de grote dag steeds dichterbij kwam. Inmiddels had ik deelname aan mijn eerste Marmotte voor dit jaar eigenlijk al uit mijn hoofd gezet. Maar ja, de inschrijving was voltooid en het hotel al geboekt. Dus wat doe je dan? Gaan en toch maar de fietsspullen meegenomen.

De week voor de Marmotte
Op zondag 28 juni zijn we naar Frankrijk gereden. Op maandag 29 juni voor het eerst weer op de fiets geklommen. Heel voorzichtig op het aller-lichtste verzet geprobeerd om vanaf de bocht onderaan de afdaling van de Lautaret naar ons hotel in Venosc te klimmen. Beetje last van de knie, maar het ging veel beter dan verwacht! Die middag eerst maar rust gehouden en lekker aan het zwembad gelegen met Mirjam. Dinsdagochtend voelde de knie goed. Tijd voor de volgende test: de klim naar de Col du Lautaret. Zou de knie het hier opgeven, dan was het over en uit. Of zou het goed gaan? Ik klom als een slak, maar de knie hield het vol tot aan de col! Blij dat ik was!

Nu mijn knie de Lautaret had overleefd, ging ik op woensdag voor de definitieve test: de Alpe d’Huez. Dit zou het go/no-go moment voor La Marmotte worden. Wederom op het lichtste verzet omhoog, maar ik kwam boven (1 uur 17 min). Het besluit was genomen: ik ging meedoen op zaterdag! De doelstelling had ik met alle ellende wel bijgesteld: ik was al blij met Marmotton (stoppen aan de voet van de Alpe). Met mijn vrouw had ik al wat ‘ophaalplannen’ gemaakt voor het geval de knie het toch ergens tussen de voet van de Télégraphe en de top van de Galibier zou opgeven.

De Marmotte
Zaterdagochtend 4 juli. De knie voelde goed na 2 dagen rust (donderdag en vrijdag). Ik was al helemaal blij dat ik mee kon doen - dat had ik na de afgelopen weken echt helemaal niet meer verwacht. Met gezonde spanning stond ik in het startvak. Ik ben rustig vertrokken met als missie ‘kniebehoud’. De Glandon liep lekker soepel. Ik voelde de knie echter al tijdens het eerste stuk van 10% opspelen. Maar ik kon en ging door. Na 2 uur en een kwartier was ik op de top van de Col du Glandon. Alles voelde goed. Ik had goed gespaard. Ik was nog fris en ben meteen doorgereden.

In de afdeling ging het mis. Al na een paar bochten klapte mijn achterband. De hele week al had ik een probleem met mijn achterrem en de velgen. De velg was megaheet geworden, ondanks dat ik juist de achterrem probeerde te ontzien. Het wisselen ging langzaam, omdat ik de hele velg en buitenband had afgespeurd op zoek naar een oorzaak. Niet gevonden, dus waarschijnlijk was het toch de slechte hitte afvoer van de velg geweest. Tijdens de afdaling vaak gestopt om de achtervelg te laten afkoelen (note to self: koop nieuwe velgen!). Veel met de voorrem geremd.

Met 3 bar in de achterband ben ik richting voet van de Col du Télégraphe gereden. Ook weer zoveel mogelijk op reserve. Op de Télégraphe was het echt heet. In Valloire (gelukkig niet hoeven te remmen in de afdaling - ik maakte me op dat moment meer zorgen over het dalen dan over het klimmen!) wat gegeten en bij een Mavic post mijn achterband opgepompt.

De Galibier wachtte. Het weer betrok en een enorme donkergrijze wolk kwam samen met flinke donderslagen uit de richting Télégraphe naar de Galibier. Gas erop dacht ik, want ik ging er vanuit dat het weer aan deze kant van de Galibier zou blijven hangen. Tot Plan Lachat ging het soepel, daarna werd het een beetje stoempen. Ik merkte nu dat ik al 2 cols in de benen had. Het ging alles behalve snel (rond de 7, 8 km/h), maar ik hoefde niet van de fiets. Vlak onder de top even rust gehouden bij het restaurant om nog even op te laden voor de laatste kilometer.

Het ging allemaal niet snel, maar wel gestaag en zonder echt kapot te gaan. Voor de regen losbrak, was ik boven (later hoorde ik dat er 5 bussen met renners van de Galibier zijn gehaald door het noodweer…). Bovenop de Galibier mijn nieuwe (en met 80 euro veel te dure, maar ja) windjackje aangetrokken. Wow, hij doet zijn werk toch wel goed!

Wederom een angstige afdaling. Om de paar bochten voeten aan grond en voelen hoe heet de velg werd. Vooral met de voorrem remmen. Dat ging nog goed. Deze afdeling is minder bochtig dan die van de Glandon en dat scheelt. De afdaling van de Lautaret ging ook goed en ik zat nog op een zilveren-schema. Vlak na afloop van de afdaling kreeg ik echter weer een lekke band. Weer een tijd gezocht naar iets scherps in mijn buitenband, maar niets gevonden.

Inmiddels had ik wel moraal gekregen. Ik was vooraf al blij met het behalen van de ‘Marmotton’. De eerste drie beklimmingen gingen echter zo goed… waarom ging ik niet gewoon door? Onderaan de Alpe d’Huez stond mijn vrouw al te wachten met wat eten en drinken en ze zei dat ik er nog fris uitzag. Mijn band weer naar 8 bar gebracht, nog snel even wat gedronken en daar ging ik - op weg om de Marmotte uit te rijden.

Tenminste, zo dacht ik. Vlak na de eerste bocht van de klim ging mijn achterband voor de 3e keer stuk. Ik stond op het punt om mijn fiets zo over het muurtje te gooien. Ik had maar 2 reserve binnenbanden meegenomen en die waren al opgebruikt. Even gebeld met mijn vrouw terwijl ik al tierend op de flanken van de Alpe stond. Zij kwam naar mij toe fietsen met een nieuwe binnenband die ze had gekregen van iemand die was gestopt aan de voet van de Alpe (dank nog daarvoor, zowel aan de man van wie de binnenband was als aan mijn lieve en sportieve vrouw voor het brengen van de band met haar eigen racefiets!). Het was een grappig gezicht: het contrast tussen de gezichten van de Marmotte gangers en Mirjam die lachend en zwaaiend mij tegemoet kwam fietsen.

Inmiddels had ik de tijd gebruikt om goed naar mijn band en wiel te kijken. Met de buitenband was niets mis. Wat kon het dan zijn? Bergop lek rijden – het waren dus ook niet mijn remmen. Ik vond in de velg, vlak naast het velglint, wat heel scherpe plekjes (daar waar de spaken de velg ingaan). Waarschijnlijk slijtage in de Nova velg? De moed zakte me bij die gedachte in de wielerschoenen, want dat betekende dat ik zo weer lek kon rijden.

Maar ja, je staat toch op de Alpe d’Huez tijdens de Marmotte – de rit waar je zolang voor hebt getraind. Opgeven is ook niet een optie. Toen mijn vrouw aankwam, heb ik zelfs nog geprobeerd om haar achterwiel op mijn fiets te zetten (tevergeefs, natuurlijk). Toch maar haar nieuwe binnenband gemonteerd, 3 bar erin met de handpomp en gaan, hopen dat hij door de lagere druk heel zou blijven. Inmiddels had ik al veel tijd verloren, maar ik reed wel mooi op de Alpe. Verder dan ik had verwacht!

Ik kreeg nog meer moraal door een gesprekje met een renner in een Stater pak. Hij had 3 jaar geleden hetzelfde meegemaakt (3 lekke banden) en had er toen de brui aan gegeven - hij was nu terug voor revanche. Toen wist ik: ik ga vandaag ook finishen ook! Ik kreeg zijn reservebandje nog, voor de zekerheid. Hartelijk dank daarvoor - ook voor de extra moraal!

Tussen bocht 8 en 9 ging het echter alsnog mis met de knie. Ik was even gestopt om wat water bij te vullen uit een watervalletje en bij het inklikken van mijn linkervoet in het pedaal voelde ik een smerige pijnscheut in de knie. Nu niet meer opgeven, dat was het enige dat ik dacht. Gelukkig zat er nog voldoende kracht in mijn rechterbeen die het werk grotendeels overnam. Het linkerbeen ging toen eigenlijk alleen nog maar rond.

Er viel op dit inmiddels late tijdstip nog een buitje op de Alpe d’Huez. Die gaf eigenlijk heerlijke verkoeling. Zo ging ik door en werden de nummers op de bordjes steeds lager. Het ging langzaam, mijn knie bleef pijnlijk. Toch wist ik het nu zeker en die gedachte maakte me best emotioneel: “Ik ga deze Marmotte uitrijden!“. Ik voelde me ook best goed. Ik had geen last van kramp gehad, geen misselijkheid, pijn aan de voetzolen of andere veelgehoorde problemen bij ‘rookies’. Ik had goed gegeten, goed gedronken en goed gespaard.

De droom wordt werkelijkheid
Iets na 19:00 uur, na 11 uur en 54 minuten, kwam ik over de streep. Die tijd is niet goed natuurlijk, maar voor mij ging daarmee toch echt een droom in vervulling. Ik had onderweg veel pech en last van de knie gehad, maar had compleet tegen mijn eigen verwachting in toch deze helse rit helemaal uitgereden! Na de finish pinkte ik een klein traantje weg - het deed me toch echt meer dan ik dacht.

Ik ben erg trots dat ik de rit heb uitgereden en dankbaar dat ik überhaupt aan de start kon verschijnen. Dat maakt de belevenis, ondanks (of misschien wel dankzij) de problemen onderweg, nog mooier. Ik kom, met beter materiaal en met meer voorbereiding, zeker nog eens terug om mijn tijd scherper te zetten.

Deze dag, 4 juli 2009, zal ik echter nooit meer vergeten. Het is de dag waarop een grote droom van mij in vervulling is gegaan. La Marmotte 2009 – een geweldige ervaring!

Het hoogteprofiel van La Marmotte (vastgelegd door mijn Garmin Edge 705 GPS fietscomputer):

Sinds zondag zijn we in Venosc, Frankrijk. Door de knieblessure, duizeligheid en daardoor beroerde voorbereiding had ik deelname aan La Marmotte eigenlijk al uit mijn hoofd gezet. Ach, het zou in elk geval een leuke vakantie worden. Mirjam ging er ook al van uit dat ze niet kon fietsen na haar H1N1-avontuur.

Toch hebben we de fietsspullen meegenomen. Je weet maar nooit. Op maandag hebben we een klein klimmetje gedaan. Mijn knie deed het aardig (geen pijnscheuten) en Mirjam kwam ook boven (al viel het haar niet mee).

Omdat de knie het veel beter deed dan verwacht, ben ik op dinsdag naar de Col du Lautaret gefietst (2058 m hoogte, ruim 1300 hoogtemeters).

Het ging met een slakkengangetje, maar ik kwam boven! ’s Avonds wel pijn aan de knie, maar die was de volgende ochtend verdwenen.

Inmiddels was het woensdag. Mirjam voelde zich ook weer iets beter en dus besloten we om de Alpe d’Huez op te fietsen. Mirjam met als doel om boven te komen, ik om de knie een definitieve test te geven en daarmee uitsluitsel voor deelname van de rit op zaterdag.

De uitkomst: Mirjam heeft Alpe d’Huez beklommen en ook ik kon zonder al teveel kniepijn de finishlijn in het dorpje Alpe d’Huez passeren!!

Mirjam had de rest van de dag een enorme smile op haar gezicht. Het bereiken van de top van Alpe d’Huez is voor haar een mooie afsluiting van een paar rotweken met de lichamelijke ellende. Voor mij betekent dat ik de knoop heb doorgehakt en mee ga doen op zaterdag. 

Wel heb ik de doelstelling iets aangepast. Ik ben nu allang blij als ik de Marmotton (”de kleine marmot“) weet te volbrengen. Dit certificaat krijg je als je de hele route behalve de laatste klim naar Alpe d’Huez (= 160 km) weet te volbrengen. Zaterdagochtend om 7:00 uur klinkt het startschot in Bourg d’Oisans!

Goed nieuws - de Mexicanen virusmannen hebben hun koffers gepakt en hebben de Wondere Wereld verlaten. Mirjam is weer genezen verklaard en daarmee komt, voorlopig, een einde aan de H1N1 ontwikkelingen bij ons. Voorlopig, want er wordt nog een grote griepgolf verwacht later dit jaar.

Mirjam is inmiddels aan het aansterken. Ze heeft toch een aardige tik van de griep gehad en het kost wel weer even tijd om wat weerstand op te bouwen. Maar goed, al met al heeft ze nog mazzel gehad en kan ze weer gewoon rondlopen en van het leven genieten. En dat kunnen we toch niet allemaal meer zeggen. R.I.P. King of Pop!

Precies over een week staat La Marmotte 2009 op het programma. Ik hoop nog steeds op deelname. Alles hangt af van mijn knie en hoe deze zich houdt in de eerste trainingen in het hooggebergte. Ergens midden volgende week zal ik het weten. Bijna was er sowieso geen deelname aan La Marmotte geweest, nadat ik twee weken geleden (waarschijnlijk als neveneffect van de Mexicaanse griep van Mirjam of als bijwerking van de Tamiflu virusremmers) een duizeligsheidsstoornis opliep. Die is inmiddels gelukkig voldoende afgezwakt. Nu alleen hopen dat mijn knie de rust van de afgelopen tijd heeft aangegrepen om voldoende sterk te worden. Kom op, knie!

La Marmotte 2009:  het is nu al een race tegen de klok!

Op 4 juli staat La Marmotte 2009 op het programma - de rit waar ik heel het jaar al voor aan het trainen ben. Vlak voor de vakantie naar USA wilde ik nog even een laatste training doen (ik kon immers 3 weken niet fietsen op vakantie).

Tijdens de laatste klim van de training voelde ik plotseling een steek in de buitenkant van mijn linkerknie. Oei. De volgende dag bleef het pijnlijk. Nou ja, op zich handig dat er een vakantie tussendoor kwam - goed voor het herstel.

Na terugkomst weer op de fiets gesprongen. Voorzichtigheid geboden, want ik voelde het op vakantie ook nog regelmatig. De eerste korte training ging goed. Afgelopen zaterdag iets langer gefietst en tijdens een klein stukje klimmen was daar na een half uur ineens weer zo’n steek. Ai.

Meteen gestopt en ijs op de knie gedaan. Waarschijnlijk is het een verrekking van de buitenband in de knie, veroorzaakt door overbelasting.

Ik heb nu maar besloten om tot de vakantieweek in Frankrijk niet meer te trainen en de knie volledige rust te geven. Hopelijk herstelt het snel genoeg voor 4 juli.

Afgelopen vrijdag keerden wij terug van een vakantie naar de Verenigde Staten (Florida en New York). Na thuiskomst stond ons een onaangename verrassing te wachten. ’s Nachts werd Mirjam ziek. Veel hoesten. We zochten er in eerste instantie niet zoveel achter. Na zo’n vlucht voel je je wel vaker beroerd door het missen van nachtrust, de jetlag en de airco in de vliegtuigen.

Zaterdagmiddag werd het echter erger. Ze kreeg koorts. Het liep al snel richting 38 graden. De huisarts gebeld en zondagochtend stond de GGD op de stoep, compleet met “maanmannetjes outfit”. Inmiddels kon Mirjam niet zoveel meer, de koorts zat nu rond de 39 graden en ze voelde zich lamlendig. Voor de zekerheid mochten we geen contact meer met elkaar hebben. Mirjam moest op de slaapkamer blijven en ik zoveel mogelijk bij haar uit de buurt (ja, dat betekent dus slapen in een slaapzak op een luchtbed op zolder ).

Ons inmiddels wel bange vermoeden werd zondagavond werkelijkheid toen de GGD belde met de uitslag van het monster: Nieuwe Influenza A (H1N1), oftewel de Mexicaanse Griep. Oei, toch even schrikken.

De GGD neemt geen halve maatregelen. Hoewel inmiddels alle tekenen duiden op de komst van een H1N1-pandemie, doet de GGD er alles aan om snelle verspreiding van het virus te voorkomen. Mirjam is direct in quarantaine geplaatst (op de slaapkamer, zie foto) en mag 10 dagen lang niet de slaapkamer verlaten (behalve even heen en weer naar de badkamer). We kregen direct virusremmers (Tamiflu) en ook ik werd ‘gemonsterd’. Ik voelde me echter prima en maandagavond bleek dat ik het virus niet heb opgelopen. Dat scheelt, dan kan ik voor de zieke zorgen. Alle bezoeken van mij aan Mirjam moeten zo kort mogelijk zijn en mag alleen als ik een mond- en neuskapje en handschoenen draag (aangevuld met grondig desinfecteren na ieder bezoek).

Die H1N1 is echt een heftige griep. Mirjam is een aantal dagen echt enorm ziek geweest. Inmiddels zijn we 6 dagen verder en knapt ze aardig op. Hopelijk zet het op die manier door en krijgt ze geen longontsteking (dit is een mogelijke complicatie). De verwachting is echter dat ze ‘gewoon’ hersteld.

Mirjam moet nog tot in elk geval dinsdag in quarantaine blijven. De verveling slaat inmiddels toe (zo’n slaapkamer heb je op een gegeven moment natuurlijk wel gezien). Bedankt voor alle steun (SMS, kaarten enzo).

Heb je nog een steunkreet in petto om Mirjam door deze dagen heen te helpen, plaats dan gerust even een reactie. Mirjam heeft nu alle tijd om ze te bekijken. Bedankt!

Zo’n 5 maanden geleden heb ik de knoop doorgehakt en mij opgegeven voor La Marmotte 2009. Inmiddels ben ik bijna 2.000 fietskilometers verder en ben ik vandaag over precies 2 maanden aan het ploeteren (of, in wielertaal, stoempen) op de flanken van de Télégraphe of de Galibier.

Hoe bereid je je in Nederland nou goed voor op zo’n wedstrijd in de Alpen? Sommige renners gaan helemaal los met allerlei clinics naar Frankrijk, Oostenrijk en Italië. Dat zijn ook de renners die met gemak 5.000 of 10.000 kilometer rijden ter voorbereiding op de tocht.

Dat lukt mij dit jaar niet. Echter, helemaal zonder echte klimkilometers aan La Marmotte meedoen staat gelijk aan een zelfmoordpoging.

Vorig jaar stuitte ik eigenlijk bij toeval op de nieuwe generatie fietstrainers van het (overigens Nederlandse) bedrijf Tacx. Ik had al eens een 2e hands een Tacx rollenbank voor de racefiets gekocht, maar dat was een drama. Toen ik de Tacx Fortius zag, wist ik dat dit wel eens perfect voor mij kon zijn.

Uiteindelijk heb ik gekozen voor de Tacx Fortius Multiplayer. De Tacx Fortius is een zogenaamde ‘Virtual Reality’ fietstrainer. Het komt erop neer dat je je racefiets op de aan een computer gekoppelde trainer plaatst. De Fortius is de meest geavanceerde trainer op dit moment en beschikt als enige over een motorrem (de andere modellen zijn uitgerust met een elektromagnetische rem of een vliegwiel). De motorrem zorgt ervoor dat deze trainer tot hellingen van 12% realistische weerstand kan leveren. Nog een ander leuk feitje over de motorrem: de motorrem is uitgevoerd met het PowerBack System; de energie die je opwekt, gaat gewoon terug in het elektriciteitsnet!

Tacx gaat nog verder. Omdat je de trainer aan je computer koppelt, kun je alle mogelijkheden van de pc gebruiken. Zo kun je onder andere zogenaamde Real Life Video’s fietsen. Tacx heeft de mooiste beklimmingen (in voornamelijk Europa gefilmd), in hoge resolutie en met hoogteprofielen van alle trajecten.

Deze beklimmingen kun je vervolgens op de Tacx Fortius fietsen. Begin je de beklimming van Alpe ‘d Huez, dan zie je op het scherm de weg steil worden en direct voel je dat de fietstrainer daadwerkelijk 10% weerstand op het wiel zet! Fiets je langzaam, dan gaat het beeld ook langzaam. Versnel je (sprintje of bijvoorbeeld in een afdeling), dan zoeft het beeld ook snel voorbij. Briljant!

Je voelt ‘m al aankomen: de Tacx Fortius is mijn klimpartner geworden deze winter. De Passo Stelvio, de Col du Télégraphe, de Col du Galibier, de Mont Ventoux, Alpe d’Huez. Ze moesten er allemaal aan geloven deze winter. En dat allemaal op onze eigen zolder in het platte Nederland!

Afgelopen weekend heb ik de Alpine Classic 2007 Real Life Video gedaan. Deze rit bevat de laatste 90 kilometer van het parcours van La Marmotte en laat je 3 van de 4 beklimmingen van de Marmotte bedwingen (Télégraphe, Galibier & Alpe d’Huez). Ik durfde tot dit weekend de hele rit nog niet aan.

De beklimming van de Télégraphe en daaropvolgende Galibier gingen goed. Ik kon een goed tempo aanhouden. In de lange afdeling van de Galibier op weg naar de voet van de Alpe d’Huez zat nog een klein klimmetje en daar voelde ik het direct: de power was weg. Lag het aan het feit dat ik niet goed had gegeten? Had ik te weinig slaap gehad of kon ik het gewoonweg niet aan? Wat het ook was, de beklimming van Alpe d’Huez werd een nachtmerrie.

In plaats van een uur deed ik er nu ruim 1 uur en 20 minuten over. Gelukkig lukte het me nog zonder te hoeven stoppen, maar ik moest na bijna 5 uur fietsen echt even 5 minuten gaan liggen nadat ik de finish had bereikt. Alpe d’Huez op zichzelf is wel te doen. Alpe d’Huez oprijden nadat je al een paar beklimmingen in de benen hebt, is duidelijk een ander verhaal. Ik zat er compleet doorheen en dat zet wel te denken voor de Marmotte als er naast een extra klim, langere afstand ook nog de factoren weer en hoogte bijkomen.

Dat belooft nog wat voor de 4e juli! In elk geval weet ik nu ongeveer wat me te wachten staat. De Tacx Fortius is in elk geval een blijvertje. Een geweldig apparaat om in Nederland te kunnen trainen voor een Alpenrit. Door de toevoeging van video (en GPS, maar daarover een andere keer meer) wordt het ook nog eens erg leuk. Want één ding weet ik zeker: zonder de Tacx had ik nooit ruim 1.500 km op zolder getraind deze winter! Gebrek aan discipline? Misschien. Het maakt het trainen voor mij als amateur in elk geval een leuke activiteit - en daar gaat het uiteindelijk toch echt om! :) 

Ik blijf me verwonderen over de voortgang van de techniek. Wie had 10 jaar geleden nou gedacht dat het mogelijk zou zijn om op je eigen zolder op je eigen fiets bergen van de buitencategorie te kunnen beklimmen?